o kadar komik görünüyorumki şu anda.. bi’ elimde sümüklü mendil, mario oynuyorum. masanın üstünde büssürü sümüklü mendil daha var. kimse onlara aldırmıyor. hemen bilgisayarın yanında nanelimon bardağı.. midemi ekşitiyor. sevgilim var. beni hiç umursamıyor. ben saçma sapan sinirlenip çıkmış taklidi yapıyorum. sinsice onu izliyorum. bana işi olduğunu söyleyen üç tam gün iki saatlik sevgilim orda msnde kimbilir kiminle konuşuyor. bunu düşündüğümü farkedince çok gülüyorum. kimseye böyle şeyler hissetmeyeli çok oldu. buna alışamıyorum. benim için çabalamıyorsa gidicek biliyorum. açıklama bile yapmaya gerek duymıycam. o yüzden canım yanıyormuş gibi hissediyorum. yapma diyemiyorum. yapma diyemeden yapmasın istiyorum.. o benim sevgilim olamaz sanırım.. beni boşver kendini bile umursamıyor. seviştik bittidir belkide..
sabah fotoğraf çekmeye gidicem. erken kalkmalıyım..
pff..
yemek yemediğim günlerin acısını grip olarak ödüyorum. boğazım tahriş olmuş. bu kelime de ne güzeldir. ben sırf söyleybilmek için boğzım tahriş olsun isterim bazen.
nasıl bi’ manyaklıksa işte..
neyse.. bi’ şekilde bu da geçiyor. ha evet tabii.. öksürmekten canım çıkıyor ama geçiyor. ciğerlerimi öksürücem yakındır. hala inatla bi’ paket sigara içiyorum günde. hastalık bana alıştı. ben onu umursamadım. güzeliz böyle. gayet iyi.. evde olmak biraz daha hafifletiyorsa da ne bileyim.. hastalık her türlü yorucu. naz yapıcak kimsem de yok. bunu götüme taktığımdan değil tabiiki! hahayt!
sevgilim var sanırım. ama beni pek umursuyor gibi görünmüyor. sabah uyandığımda onu sevebileceğimi farkettim. ona bunu söylemiyorum. bazen oyunlara eşlik etmek tatsız da olsa işe yarayabiliyordur.. ne bileyim..
hastayım. düzgün düşünebildiğimi sanmıyorum..
“sen yalancının birisin” demek suretiyle benden ayrılan adam dün sabah saatlerinde götüne bakarak geri dönmüş bulunmakta.
şu andan itibaren her şey serbest!
tam dört şahane film izledik bu gün oturup. ancak bitti.
sözlükten biriyle arkadaş oldum. bu keyifliymiş ama sözlükte süper geyik adamların gözlüklü sivilceli birer nerd çıkmaları..
ya göründüğünüz gibi olun ya olduğunuz gibi görünün be..
kendi için değerli bi’ insan kaybemek gibisi yoktur! güle güle kullan..
beng beng kis kis.
ölüyorum uykusuzluktan. hala inatla oturmuş film izliyorum. dışarı çıkamamak.. beş parasız olmak.. neyse..
biraz suyum ve iki tane çakmağım var. zamanında insanlar bunlarla neler neler yapmıştır kimbilir.. zaten bu saatten sonra kendimi avutmama da gerek yok. evet evet.. yok.. şimdi bu filmi izlesem, sonra biraz su içip uyusam.. off.. günlerdir aynı şey.. dört gündür yemek yemedim sigara alabiliyim diye, sigaram dün bitti. hiç bi’ şeyin planladığım gibi gitmediğini söylemiş miydim? oh yes!
bütün bunlar bi’ kenara, yarın amına koyucam ortalığın lan. yetti valla..
ha tabi yemek yemiycem çünkü bu beni kusturur.. bi’ haftalık parasızlığın, bi’ ay gerginliğini yaşıycam demektir bu da. çok fazla geldi bu oturduğum yatağın üstünden bakınca.
açlık, uykusuzluk, gürültü, sıcak.. tanrım.. sınanıyorum adeta!
hocanın “yoklama aldım çıkmak isteyen çıksın” demesine rağmen, ilk defa girdiğim dersten, ilk defa girdiğim için çıkamamam.. akabinde yoklama alırken -evet yoklama alıyor – beni saymayışı. benimde “marlinmonroe türkçe bilse bu kadar söyleyebilir” şekilde “burdayım” deyişim.. amfide, bi’ kısmının sadece isimlerini bildiğim, geri kalanlarla uzaktan yakından tanışmak bile istemediğim bi’ güruhun bana katılarak gülmesi..
ayrıca sınıfta bi’ gay var ona çok üzülüyorum. kızlar merak ettikleri için onunla kol kola geziyor, erkekler de işte sırf onlara “erkek” dendiğinden yanından bile geçmiyorlar.. komik..
bazen kendimi nereye attım ben diye düşünüyorum. eğlence anlayışları amfide birbirlerine içi saçma sapan yazılarla dolu kağıtlar fırlatmak ve yine amfide fotoğraf çekilmek..
keşke benim de hayatım amfiden ibaret olsaydı.
